Iemand herinnert mij er terecht aan dat ik terug zou komen op de verdwijning van Remco van der Torre uit Rotterdam-Zevenkamp. Wel, er gaan verschillende verhalen en hoewel die nogal van elkaar verschillen wordt er in alle versies vanuit gegaan dat Van der Torre niet meer leeft.
Omdat de 30-jarige Rotterdammer vooral met jongeren omging wordt er vooral in die kringen volop over de zaak gesproken. Zo gaat het verhaal dat Remco twintig tot dertig kilo “spul” (niet duidelijk is wát) thuis had liggen en dat hij daarvan zou zijn beroofd. De politie zou bloedvlekken in het tapijt hebben aangetroffen. Volgens anderen zat Van der Torre op de “service” (aan huis bezorgen van drugs) en was hij op één van de adressen beroofd en om het leven gebracht. Verder gaat het verhaal dat de politie een kennis van Remco over de zaak heeft gehoord en daarbij door een rechercheur zou zijn opgemerkt dat de Rotterdammer dood is.
Aardig verwarrend allemaal en navraag bij de politie levert helemaal niets op. Verder dan “we hebben de zaak in onderzoek” wil men niet gaan, maar uit het feit dat er een team op zit kun je al wel iets opmaken. Want de stelregel bij de politie is dat “een volwassene het recht heeft om te verdwijnen” en dat er pas een onderzoek wordt gestart wanneer er aanwijzingen zijn voor een misdrijf. En die zijn er blijkbaar.
***
Dan nog iets over het drama op Bonaire. Er is me de afgelopen dagen meerdere malen gevraagd of ik ook niet heel snel naar het eiland moest. Maar helaas zit dat er voor mij niet in en moet ik me beperken tot het “op afstand volgen van de zaak”, zoals Peter R. de Vries dat wel eens heeft verwoord. Vanuit bedrijfseconomisch standpunt ("met minder mensen méér doen") is het in tijdschriftenland namelijk niet meer van deze tijd om iemand van een driekoppige stafredactie voor een week naar de Cariben te sturen. Best jammer, want natuurlijk móet je voor een goed verhaal zoveel mogelijk ter plekke zijn. Maar ook de factor tijd speelt hierbij een rol. Journalisten als John van de Heuvel en Bert Huisjes zien de weerslag van hun bevindingen een dag later al in de krant. Als weekbladjournalist daarentegen kom je toch vaak als mosterd na de maaltijd, al heb ik er het volste vertrouwen in dat freelancer Hendrik Jan Korterink, die eigenlijk nét te laat op Bonaire landde, voor Panorama toch nog een prima verhaal heeft afgeleverd; beschouwend, meeslepend en voorzien van veel details en couleur locale. Maar het werkelijke nieuws, dus dat waar iedere een dag lang over sprak, dat stond toch écht zondag al in De Telegraaf.
22-10-2008 11:13 | Henk Strootman
