In Venlo zoekt de politie met dertig rechercheurs naar de moordenaar van de 57-jarige Marian van Lin. De alleenwonende vrouw werd in de ochtend van zaterdag 30 augustus rond 11.15 uur dood aangetroffen in haar woning aan de Sophiastraat. Ze bleek met messteken om het leven te zijn gebracht.
Over de persoon Marian van Lin laat de politie niet meer los dan dat ze “heel actief was in het verenigingsleven en dat ze dol was op haar kleinkinderen met wie ze vaak op de fiets in de buurt te zien was.” Veel meer dan dit hoeft de politie natuurlijk ook niet te zeggen. Maar het maakt in ieder geval duidelijk dat het slachtoffer een heel normale en keurige vrouw was, wier dood veel mensen heeft geschokt.
Een paar dingen kon ik in het persbericht niet terugvinden. Bijvoorbeeld hoe de dader(s) binnen is (zijn) gekomen en of er iets uit de woning is gestolen. Ik vermoed dat de recherche deze details als “daderwetenschap” bewust nog even onder de pet houdt. Hij zou mij niet verbazen als het motief (en de dader) moet worden gezocht in de relatiesfeer. Dat durf ik te zeggen omdat misdaadstatistieken keer op keer uitwijzen dat bij veruit de meeste moorden sprake is van een zekere relatie tussen dader en slachtoffer.
***
Afgelopen week zag ik bij het programma Gillend Naar Huis van Gordon (nee, niet “toevallig zappend op terecht gekomen”, maar doelbewust op afgestemd omdat ik de presentator erg grappig vind) een item over Nederlandse vakantiegangers in Turkije, die zich beklaagden over het wangedrag van de Russische gasten in het hotel. Nu hebben Nederlandse vakantiegangers zelf ook niet bepaald een smetteloze reputatie, maar met die Russen is inderdaad iets aan de hand. Van een kennis uit Cannes had ik al eens gehoord dat met name Russen met geld het idee hebben dat de wereld aan hun voeten ligt. En de schrijver Chris Ryan (als ex-commando bij de SAS toch geen doetje) vertelde me ooit tijdens een interview dat hij bij zijn vele reizen over de wereld nergens zoveel “ bad vibrations” had ervaren als in Moskou. En zelf zag ik nog niet zo lang geleden in een hotel in Eilat hoe een groep Russen zonder een spier te vertrekken enkele bakken met eten van het buffet naar hun tafel verplaatsten. Iedereen zat verstijfd in z’n stoel en niemand greep in. Ook de hotelleiding niet. Later hoorde ik waarom. De gasten waren erg goed van betalen en zeer royaal met fooien. En dan kun je blijkbaar een potje breken.
19-09-2008 13:48 | Henk Strootman
