Meest Gelezen![]() misdaad.aktueel.nu
Iemand vroeg mij wat ik te weten ben gekomen over de moord op de 53-jarige Makro-medewerkster Ciska Boer uit Ridderkerk. Daarom even een korte update. Volgens omwonenden is de verdachte een telg van de familie Van der S. uit Ridderkerk. Als daarmee de Van der S.’jes worden bedoeld die ik ken van mijn jaren als agent in deze gemeente, dan zou dat het zoveelste drama betekenen binnen de familie. Als ik mij niet vergis hebben er zich wat gevallen van incest voorgedaan, pleegde een van de familieleden zelfmoord, kwam een ander om bij een ongeluk en dreef de verdachte van de moord aan de Nassaustraat al eens eerder een partner de dood in. Dat is wat ik er uit het blote hoofd nog over weet, maar pin me niet vast op een detail. Het is inmiddels al heel lang geleden (negentien jaar) dat ik het uniform verruilde voor het slonzige journalistenkloffie. Maar ik denk dat ik met een paar telefoontjes naar oude bekenden wel wat verder moet kunnen komen. Ga ik van de week doen. Een poging om via de familie van het slachtoffer wat verder te komen mislukte overigens jammerlijk. Het blijft altijd een gok wanneer je heel kort nadat een zaak aan het rollen is gekomen bij de nabestaanden aanbelt. De één is blij met de journalistieke aandacht en onthaalt je als een verloren zoon, de ander smijt woest de deur in je gezicht. In Ridderkerk was het een variant op het laatste. Iemand uit de straat had me nog meegegeven dat de zus van het slachtoffer in de Nassaustraat op nummer … woonde en dat ze “vast wel wilde praten”, ondanks dat het allemaal eigenlijk nog maar net was gebeurd. “Het is een aardige vrouw hoor.” Maar toen ik even later de gesloten jaloezieën zag bekroop me toch enige twijfel. Dat heb ik altijd in dergelijke gevallen. Het feit dat ik zelf in een degelijke situatie absoluut geen verslaggever aan de deur zou willen hebben maakt het er natuurlijk niet eenvoudiger op, want daardoor gaat er toch wat overtuiging in je houding verloren. Maar ik heb vaak genoeg meegemaakt dat nabestaanden helemaal leegliepen over het leed en onrecht dat hen was overkomen, dat ik het als een “journalistieke plicht” ben gaan beschouwen om het in ieder geval te proberen. De mevrouw in Ridderkerk was snel met me klaar, héél snel zelfs. Mijn condoleance werd met groot wantrouwen en versteende handdruk in ontvangst genomen en toen ik me bekend maakte als verslaggever werd de deur nog nét niet in mijn gezicht dichtgesmeten, maar wel met zeer grote beslistheid gesloten. Ik meen nog net iets te hebben opgevangen als “daar ben ik helemaal niet geïnteresseerd!” En gelijk heeft ze eigenlijk. Dat zijn de momenten waarop ik begrijp hoe encyclopedieverkopers en Jehovagetuigen zich soms moeten voelen. En het zijn ook momenten waarop ik als een geslagen hond (of met de staart tussen de benen, zo u wilt) het tuinpad afloop. Maar toch laat ik me er nooit door uit het veld slaan. Ook dát heb ik kennelijk met encyclopedieverkopers en Jehovagetuigen gemeen.
30-09-2007 10:42 | Henk Strootman
|
Meeste Reacties![]() Henk Strootman
MISDAAD Nieuwsoverzicht |
|||||||||||||||||||||



